Deyildi ki; "səbr"; fəlakət zamanında qəlbin sabit olmasıdır. Səbr ilə sızlanmaq bir-birinə zidd olub, biri digərinin qarşısına çıxar. Necə ki, Allahu Təala cəhənnəm əhlindən bəhs edərək:
"İndi sızlansaq da, səbr etsək də bizim üçün eynidir. Bizim üçün bir sığınacaq yoxdur." {İbrahim 21} buyurmuşdur.
"Sızlanmaq", acizliyin yoldaşı və qardaşıdır, "Səbr" isə ağılın yoldaşı və qardaşıdır. Sızlanmaqdan; "atan kimdir?" deyə soruşulduqda, "səbrdir" deyə cavab vermişdir.
[ İbn Qeyyim, Uddətus Sabirin ]
[ İbn Qeyyim, Uddətus Sabirin ]
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder